Lech Kaczyński

1949–1996 Dom, studia i praca naukowa

Lech Kaczyński urodził się 18 czerwca 1949 r. w Warszawie w rodzinie patriotycznej. W latach 1967-1971 studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, po czym przeniósłszy się do Trójmiasta podjął pracę na Uniwersytecie Gdańskim. Specjalizował się w prawie pracy. Doktorat obronił w 1980 r. a habilitował się 10 lat później. W 1996 r. uzyskał tytuł profesora Uniwersytetu Gdańskiego.

1968–1976 Droga do opozycji

W marcu 1968 r. brał udział w protestach studenckich, a w 1976 r. zbierał pieniądze dla represjonowanych robotników Radomia i Ursusa. W następnym roku podjął współpracę z Biurem Interwencyjnym Komitetu Obrony Robotników, a w kolejnym – rozpoczął działalność w Wolnych Związkach Zawodowych Wybrzeża. Udzielał pomocy prawnej, prowadził wykłady dla robotników z prawa pracy oraz z historii. Pisał dla drugoobiegowego Robotnika Wybrzeża a także kolportował w środowisku robotniczym pisma korowskie.

1980 Sierpień i Porozumienie Gdańskie

W sierpniu 1980 r. uczestniczył w strajku w Stoczni Gdańskiej. Był doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego oraz współautorem tekstu Porozumienia Gdańskiego. Szefował Biuru Interwencyjnemu oraz Zespołowi Analiz Bieżących gdańskiego Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego. Opowiadał się za powołaniem jednej ogólnopolskiej organizacji związkowej. Był członkiem Zarządu Regionu Gdańskiego NSZZ Solidarność oraz uczestnikiem I Krajowego Zjazd Delegatów „S”, podczas którego pracował w Komisji Programowej, przewodnicząc zespołowi do spraw uregulowania stosunków z PZPR.

1981–1988 Internowanie i podziemie

13 grudnia 1981 r. został internowany w Ośrodku Odosobnienia w Strzebielinku. Po wyjściu na wolność wszedł w skład zespołu doradców Lecha Wałęsy. Działał w podziemnej Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „S”. Od 1986 współprzewodniczył konspiracyjnym strukturom gdańskiej „Solidarności”. Następnie wchodził w skład sekretariatu Krajowej Komisji Wykonawczej „S”. Od 1985 r. udzielał się z regionalnej Radzie Pomocy Więźniom Politycznym w Gdańsku. W 1988 r. uczestniczył w majowym i sierpniowym strajku w Stoczni Gdańskiej. Brał udział w poufnych rozmowach z przedstawicielami władz przygotowujących obrady Okrągłego Stołu, w których następnie uczestniczył, pracując między innymi w zespole ds. pluralizmu związkowego. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym „Solidarności” Lechu Wałęsie oraz Prezydium KKW.

1989 Senat i Biuro Bezpieczeństwa Narodowego

4 czerwca 1989 r. wybrany został na senatora. Działał na rzecz utworzenia koalicji między „S” a ZSL i SD. Pełnił funkcję I wiceprzewodniczącego Związku, którym faktycznie kierował podczas kampanii prezydenckiej i w kolejnych miesiącach. Po przejściu do Kancelarii Prezydenta otrzymał stanowisko ministra stanu ds. bezpieczeństwa oraz stanął na czele Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Był pomysłodawcą i współtwórcą Porozumienia Centrum.

1991–2000 Sejm, NIK, rząd, Warszawa

Wybory parlamentarne 1991 r. przyniosły Lechowi Kaczyńskiemu mandat poselski. Rok później wybrano go na prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Urząd ten piastował przez 3 lata. W kolejnych oddawał się pracy naukowej i dydaktycznej, po czym wrócił do polityki zostając w 2000 r. ministrem sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka. Współtworzył Prawo i Sprawiedliwość, którego był prezesem. Rok później zdobył mandat poselski a następnie wygrał wybory na prezydenta Warszawy. Pełnienie tego urzędu ukoronował utworzeniem Muzeum Powstania Warszawskiego.

2005 Wybór na Prezydenta RP

W wyniku wyborów z 23 października 2005 r., w których otrzymał 8 257 468 (54.04 proc.) głosów, został głową państwa polskiego. Pełniąc urząd prezydenta dał się poznać jako polityk wielkiego formatu oraz mąż stanu. Odważnie podejmował największe wyzwania swego czasu, kierując się zawsze polską racją stanu i polskim interesem narodowym.

2010 10 kwietnia

10 kwietnia 2010 r. Lech Kaczyński poległ w drodze do Katynia wraz z Pierwszą Damą Marią Kaczyńską, ostatnim prezydentem RP na uchodźctwie Ryszardem Kaczorowskim oraz 93 pozostałymi Ofiarami w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem.